بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٤٦ - باب آداب طلب العلم و احكامه

و كيفر است، حضرت فرمود: معنى فرمايش رسول خدا از اين جهت و راه نيست كه تو رفته و ميبينى و مردم رفته و مى‌بينى (معنى اختلاف در فرمايش پيغمبر اكرم ناسازگارى نيست، بلكه) جز اين نيست كه رسول خدا معنى قول و گفتار خداى توانا و بزرگ را اراده نموده و خواسته: (سوره ٩ آيه ١٢٢ فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ‌ يعنى) پس چرا از هر گروهى دسته‌اى (نزد رسول خدا ٦ نميروند تا در باره دين و آئين فقه و علم باحكام شرعيّه را بياموزند و كسان خود را هر گاه بسوى ايشان باز گشتند (از مخالفت و نافرمانى احكامى را كه ياد گرفته‌اند) بترسانند، تا آنان (بسبب آگاه‌شدنشان بر احكام از معصيت و گناه) بپرهيزند. پس خداى توانا و بزرگ ايشان را فرمان داده اينكه نزد رسول خدا ٦ رفته و نزد آن حضرت رفت و آمد نمايند و (احكام را) ياد گيرند و چون نزد قوم و گروه خودشان باز گشتند بآنان ياد دهند، جز اين نيست كه رسول خدا ٦ اختلاف و رفت‌