بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٤١ - باب ما جاء في تجويز المجادلة و المخاصمة في الدين و النهي عن المراء

و روشى كه نيكو نيست حرام و ناروا گرديده و خداى تعالى و برتر آن را بر شيعه و پيروان ما حرام نموده، و چگونه خدا هر گونه جدالى را حرام مينمايد در حالى كه ميفرمايد: وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى‌ (سوره ٢ آيه ١١١) يعنى و (يهود و نصارى) گفتند: هرگز كسى ببهشت نرود جز يهود يا نصارى (يهود گفتند: هرگز ببهشت داخل نشود مگر آنكه يهودى باشد و نصارى گفتند مگر آنكه نصرانى باشد) خداى تعالى (دنبال همين آيه) فرموده: تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌ يعنى آن مقاله و گفتار آرزوهاى نادرست ايشان است (اى پيغمبر، ٦ بآنان) بگو: حجّت و دليلتان را بياوريد اگر (در آنچه ادعاء ميكنيد و آن را حقّ و درست ميدانيد) راستگو ميباشيد. پس دانستن راستگوئى و ايمان و گرويدن را با برهان و دليل قرار داده، و آيا برهان جز در جدال و گفتگوى بطريقه و روشى كه نيكو است بدست مى‌آيد؟.