بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٣٣ - باب النهي عن القول بغير علم، و الإفتاء بالرأي، و بيان شرائطه

ريشخندكنندگان) منشين (ناگفته نماند: فرض انساء يعنى تصور فراموش ساختن شيطان سبب نسيان و فراموشى آن حضرت، ٦، نميباشد تا گفته شود: باين دليل او هم فراموشكار بود) و سزاوار نيست براى تو كه بآنچه بخواهى سخن گوئى زيرا خداى توانا و بزرگ فرموده: وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ‌ (سوره ١٧ آيه ٣٦) يعنى و در پى آنچه را كه برايت علم و دانش بآن نيست مرو (چيزى را كه نميدانى نگو) و براى اينكه رسول خدا ٦ فرموده: خدا بيامرزد بنده‌اى را كه خير و نيكى گويد پس او پيروز و كامياب باشد، يا اگر (چيزى نميداند) ساكت و خاموش بوده پس سالم و بى‌گزند است، و شايسته نيست براى تو كه آنچه را بخواهى بشنوى، زيرا خداى توانا و بزرگ ميفرمايد: إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا (سوره ١٧ آيه ٣٦) يعنى هر آينه گوش و چشم و دل از هر يك از آنها پرسيده مى‌شود (از گوش پرسند: چه شنيدى و براى چه شنيدى؟ از چشم سؤال نمايند:

چه ديدى و براى چه ديدى؟ به دل گويند: چه دانستى و براى‌