بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٩٩ - باب النهى عن كتمان العلم و الخيانة و جواز الكتمان من غير أهله

زيان يا انكار و نشناختن و قبول نكردن و نپذيرفتن براى سستى عقل و خرد يا نفهميدن و درنيافتن و حيران و سرگردان شدن شنونده، آشكار ساختن آن جائز و روا نيست، بلكه واجب و لازم است كه آشكار سازد بر مردم آنچه را كه عقولشان طاقت و توانائى (درك و دريافتن) آن را دارند، و خردهاشان از (پذيرفتن) آن اباء و خوددارى نميكنند.

٨- از سميل بن عبّاد رسيده كه گفته: شنيدم ابا طفيل ميگفت: شنيدم على بن ابى طالب ٧ ميفرمود: فتنه و تباهى تاريك‌كننده كور فراگيرنده (فتنه و تباهى سخت كه راه فرار و گريز از آن نيست) بر شما سايه افكند (روى مى‌آورد) كه از آن نجات و رهائى نمييابد مگر نومة يعنى مرد گمنام، كسى گفت: اى ابو الحسن نومة چيست (چه كسى را گويند) فرمود: كسى است كه مردم آنچه (فكر و انديشه‌اى) را كه در او است (و از ديگران كتمان كرده و پنهان داشته) نشناخته و نميدانند.