بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٥٧ - باب ثواب الهداية و التعليم، و فضلهما، و فضل العلماء، و ذم إضلال الناس

رسيده كه فرموده: مردى بر (پدرم) ابى جعفر (امام محمّد باقر، ٧) درآمده گفت: خدا تو را رحمت كند و درود فرستد من براى أهل و خانواده‌ام حديث گفته سخن ميگويم (گفتار خدا و رسول را بايشان ميگويم چگونه است)؟ پدرم فرمود: آرى خوب كارى است، زيرا خدا ميفرمايد: (سوره ٦٦ آيه ٦ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ يعنى) اى كسانى كه ايمان آورده و گرويده‌ايد خودتان و كسانتان (زن و فرزندتان) را (بسبب اطاعت و پيروى از خدا و رسول و معصيت و گناه نكردن و امر بمعروف و پسنديده و نهى از منكر و ناشايسته) حفظ كرده و نگهداريد از آتشى كه هيزم و افروزنده آن مردم‌اند و سنگها. و فرموده: (سوره ٢٠ آيه ١٣٢ وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها يعنى اى محمّد «٦») و اهل و خويشاوندان خود را بنماز امر نموده و فرمان ده، و بر آن صبر و شكيبائى داشته (ثابت و پابرجا) باش.