تناسب آيات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١١١ - اركان بلاغت

يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْ‌ءٌ عَظِيمٌ‌[١].

زيرا اين نوع افتتاح و شروع به كلام، كه همراه با تنبيه و بيدارسازى مردم نسبت به خطرهاى بزرگ سر انجام و روز حشر است، از آن جمله امورى است كه هشيار ساختن مردم را عهده‌دار شده و شنوندگان خود را جهت گوش فرا دادن بدان، با تمام وجودشان فرا مى‌خواند.

و مى‌گويد: همچنين است اوائل سور و حروف مقطعه در مثل قول خداى تعالى:

«طس، حم، الم، ق، ن» و غير آنها از چيزهايى است كه جهت استماع، مخاطبين خود را بر مى‌انگيزاند؛ زيرا با يك چيز بسيار غريب و عجيبى گوشها را مى‌نوازد كه نظير آن در عادات و محاورات عادى مردم، وجود ندارد[٢] و لذا باعث مى‌شود كه مخاطبين نسبت به آن، حسّاس شده و بدان گوش فرا دهند.

سپس شروع به بيان لغزشهاى آن ابتدائات و مقدمات زشت و قبيح اقوال شعرا نموده و آنها را توضيح مى‌دهد[٣].

[١] حج: ١.

[٢] البته قرآن كريم در مورد حروف مقطعه، از خود شاهكار نشان داده ولى در بين« اعراب» تكلم به حروف مقطّعه كم‌وبيش معمول بوده است چنانكه گفت: قلت لها: قفى، قالت: ق.

[٣] المثل السائر، ج ٢، ص ٩٨.