تناسب آيات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١١٤ - اصول معارف اسلامى در سوره«حمد»

و علا»؛ زيرا فقط ذات اقدس ربوبى است كه سزاوار همه حمدهاست و شايسته اين مقام است. و تنها اوست كه تربيت همه عوالم غيب و شهود را به عهده داشته و داراى رحمت واسعه و گسترده و عنايت و توجه فراگير و عالمگير نسبت به بندگان مؤمن خويش است:

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ* الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌[١].

٢- ايجاد عقيده و باور به روز بازپسين و اينكه تنها پروردگار تعالى منتهى اليه، مرجع، ملجأ و پناهگاه بوده و تمامى امور، به دست اوست. و همگان به سوى او بازمى‌گردند:

مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‌[٢].

٣- معبودى جز او نيست و ملجأ و پناهى جز او نيست. و اين عقيده (معبود و ملجأ و مأوايى جز او نيست) همان روح و حقيقت عبادت و خلوص عبوديت است:

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌[٣].

٤- ايمان و اعتقاد به رسالت و ارسال رسل از جانب حق به سوى همه خلايق عالم و اينكه انبيا- عليهم السلام- تنها راه منحصربه‌فردى هستند كه مردمان را به سوى ذات اقدس ربوبى، رهنمون مى‌شوند. و تنها وسيله منحصر بفرد در نزد قرب پروردگار مى‌باشند. بنابراين، شناخت راه و روش انبيا- عليهم السلام- و مرام آنان، همان شناخت حق و منتهى اليه حق است و لا غير:

اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ* صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ‌[٤].

[١] حمد: ١- ٢.

[٢] حمد: ٣.

[٣] حمد: ٤.

[٤] حمد: ٥- ٦.