١٠. ابو موسى اشعرى، گمان مى‌برد در قرآن سوره‌اى وجود داشته معادل سوره برائت و سوره ديگرى معادل سوره‌هاى «مسبحات»، كه اين سوره‌ها از قرآن ساقط شده و از بين رفته است. او مى‌گويد: فعلا يكى از آيات سوره معادل برائت را به ياد دارم:

«لو كان لابن آدم و اديان من مال لا تبغى واديا ثالثا و لا يملأ جوف ابن آدم الا التراب».

ابو موسى، ظاهرا، حديث وارد را با قرآن اشتباه گرفته است و نيز مى‌گويد: از سوره مفقودشده هم‌رديف مسبحات آيه‌اى را به ياد دارم: «يا ايها الذين آمنوا لم تقولون ما لا تفعلون فتكتب شهادة فى اعناقكم فتسألون عنها يوم القيامة»؛[٢] ولى اين عبارتها از احاديث قدسى است كه به گمان ابو موسى از قرآن است.[٣]

١١. به صحابى جليل أبى بن كعب نسبت داده‌اند كه گفته است: سوره احزاب كه فعلا داراى ٧٣ آيه است، معادل سوره بقره بوده و حدود ٢٨٦ آيه داشت. اين گفتار را به عايشه نيز نسبت داده‌اند كه شايد غرض او تحريك مردم عليه عثمان بود.[٤]

١٢. مالك بن انس گمان مى‌كرد كه بيش از يك‌چهارم از سوره برائت باقى نمانده است. او مى‌گويد: اين سوره هماورد سوره بقره بوده و از اول آن مقدار زيادى افتاده است و بسم الله الرحمن الرحيم نيز جزء آيات ساقط شده است، در اين زمينه روايات بسيارى آورده‌اند كه همگى ناتوانى ذهن مالك را مى‌رساند.[٥]

فاجعه كتاب الفرقان. متأسفانه مشكلى كه اين گونه روايات به بار آورده اين است كه عدّه‌اى آنها را باور داشته و ترتيب اثر داده‌اند. آنها معتقد شده‌اند كه بعد از رحلت پيامبر تا موقع خلافت عثمان كه يكى كردن مصاحف انجام گرفت، آيه‌ها و سوره‌هايى از قرآن كم يا بر آن افزوده شده است و اين همان تحريف در قرآن است كه ضرورت دينى برخلاف آن را حكم مى‌كند.

يكى از كسانى كه تحت تأثير اين گونه باورهاى ناروا قرار گرفت محيى الدين بن عربى‌

[١] . صحيح مسلم؛ ج ٤، ص ١٦٧ و دارمى؛ ج ٢، ص ١٥٧ و ابو داود؛ ج ١، ص ٢٢٤.

[٢] . صحيح مسلم؛ ج ٣، ص ١٢٠.

[٣] . رجوع كنيد به: مسند احمد؛ ج ٥، ص ٢١٩.

[٤] . مسند احمد؛ ج ٥، ص ١٣٢ و الاتقان؛ ج ٢، ص ٧٢ و صيانة القرآن من التحريف؛ ص ١٧٠- ١٧١.

[٥] . الاتقان؛ ج ١، ص ١٨٤ و المستدرك؛ ج ٢، ص ٣٣٠- ٣٣١ و الدر المنثور؛ ج ٣، ص ٢٠٩.