تاريخ قرآن
(١)
مقدمه
١ ص
(٢)
فصل اول
٧ ص
(٣)
پديده وحى
٧ ص
(٤)
وحى در لغت
٧ ص
(٥)
وحى در قرآن
٨ ص
(٦)
اقسام وحى رسالى
١٢ ص
(٧)
امكان وحى
١٣ ص
(٨)
روحانيت انسان
١٤ ص
(٩)
كيفيت نزول وحى
١٦ ص
(١٠)
داستان ورقة بن نوفل
١٨ ص
(١١)
افسانه غرانيق(آيات شيطانى)
٢١ ص
(١٢)
كاتبان وحى
٢٦ ص
(١٣)
فصل دوم
٣١ ص
(١٤)
نزول قرآن
٣١ ص
(١٥)
آغاز نزول
٣٢ ص
(١٦)
سه سال تأخير نزول
٣٢ ص
(١٧)
مدت نزول
٣٣ ص
(١٨)
اولين آيه و سوره
٤٢ ص
(١٩)
آخرين آيه و سوره
٤٥ ص
(٢٠)
سورههاى مكى و مدنى و فوايد شناخت آنها
٤٦ ص
(٢١)
معيار و ملاك تشخيص سورههاى مكى و مدنى
٤٩ ص
(٢٢)
شبهات وارده درباره مكى و مدنى بودن سورهها
٥٢ ص
(٢٣)
ترتيب نزول
٥٦ ص
(٢٤)
سورههاى مورد اختلاف
٥٨ ص
(٢٥)
آيات استثنايى
٦٢ ص
(٢٦)
اسباب نزول
٦٣ ص
(٢٧)
سبب نزول يا شأن نزول
٦٥ ص
(٢٨)
تنزيل و تأويل
٦٦ ص
(٢٩)
استفاده فقهى از شأن نزول و تنزيل و تأويل
٦٦ ص
(٣٠)
راه يافتن به اسباب نزول
٦٨ ص
(٣١)
حضور ناقل سبب
٧١ ص
(٣٢)
اسامى و اوصاف قرآن
٧١ ص
(٣٣)
مفهوم سوره و آيه
٧٥ ص
(٣٤)
اسامى سورهها
٧٧ ص
(٣٥)
تعدد نام برخى سورهها
٧٩ ص
(٣٦)
اسامى بخشهاى مختلف سورههاى قرآن
٨٠ ص
(٣٧)
اعراب نام سورهها
٨٠ ص
(٣٨)
عدد سورهها و آيات قرآن
٨١ ص
(٣٩)
فصل سوم
٨٤ ص
(٤٠)
جمع و تأليف قرآن
٨٤ ص
(٤١)
وصف مصحف على(ع)
٨٥ ص
(٤٢)
سرانجام مصحف على(ع)
٨٦ ص
(٤٣)
جمع زيد بن ثابت
٨٧ ص
(٤٤)
روش زيد در جمع قرآن
٨٨ ص
(٤٥)
مصاحف صحابه
٩٠ ص
(٤٦)
مصحف ابن مسعود
٩٠ ص
(٤٧)
مصحف ابى بن كعب
٩٢ ص
(٤٨)
مصاحف غير معروف
٩٣ ص
(٤٩)
يكى كردن مصاحف
٩٦ ص
(٥٠)
اختلاف مصحفها
٩٦ ص
(٥١)
ورود حذيفه به مدينه
٩٩ ص
(٥٢)
مشورت عثمان با صحابه
٩٩ ص
(٥٣)
كميته يكسان نمودن مصاحف
١٠٠ ص
(٥٤)
موضع صحابه در برابر يكى كردن مصحفها
١٠١ ص
(٥٥)
سال آغاز يكى كردن مصحفها
١٠٣ ص
(٥٦)
مراحل انجام برنامه
١٠٥ ص
(٥٧)
تعداد مصحفهاى عثمانى
١٠٨ ص
(٥٨)
مشخصات كلى مصحفهاى عثمانى
١١٢ ص
(٥٩)
1 ترتيب
١١٢ ص
(٦٠)
2 نداشتن نقطه و علامت
١١٤ ص
(٦١)
پيدايش خط عربى
١١٦ ص
(٦٢)
شكل و نشانهگذارى
١١٨ ص
(٦٣)
آخرين تغييرات تكميلى
١٢٠ ص
(٦٤)
3 غلطهاى املايى
١٢٢ ص
(٦٥)
غلطهاى املايى و تناقضات
١٢٤ ص
(٦٦)
نظريههاى مبالغهآميز
١٢٧ ص
(٦٧)
قرآن در دورههاى كمال و زيبايى خود
١٣٦ ص
(٦٨)
فصل چهارم
١٤٠ ص
(٦٩)
قراء و قرائات سبع
١٤٠ ص
(٧٠)
تعريف قرائت
١٤٠ ص
(٧١)
عوامل اختلاف قرائات
١٤١ ص
(٧٢)
1 ابتدايى بودن خط
١٤٢ ص
(٧٣)
2 بىنقطه بودن حروف
١٤٤ ص
(٧٤)
3 خالى بودن از علايم و حركات
١٤٥ ص
(٧٥)
4 نبودن الف در كلمات
١٤٦ ص
(٧٦)
قراء سبعة و راويان آنها
١٤٧ ص
(٧٧)
قراء عشرة
١٤٨ ص
(٧٨)
قراء اربعة عشر
١٤٨ ص
(٧٩)
تواتر قرائات سبع
١٤٩ ص
(٨٠)
حديث احرف سبعة
١٥٠ ص
(٨١)
حجيت قرائات سبع
١٥٠ ص
(٨٢)
قرائت حفص
١٥٢ ص
(٨٣)
فصل پنجم
١٥٤ ص
(٨٤)
دفع شبهه تحريف
١٥٤ ص
(٨٥)
تحريف در لغت
١٥٤ ص
(٨٦)
تحريف در اصطلاح
١٥٦ ص
(٨٧)
دلايل نفى تحريف
١٥٧ ص
(٨٨)
1 گواهى تاريخ
١٥٧ ص
(٨٩)
2 ضرورت تواتر قرآن
١٥٩ ص
(٩٠)
3 مسأله اعجاز قرآن
١٦٠ ص
(٩١)
4 ضمانت الهى
١٦٢ ص
(٩٢)
5 عرضه روايات بر قرآن
١٦٣ ص
(٩٣)
6 نصوص اهل بيت
١٦٣ ص
(٩٤)
7 نظر علماى بزرگ شيعه
١٦٤ ص
(٩٥)
رد اتهام
١٦٧ ص
(٩٦)
منشأ قول به تحريف
١٦٨ ص
(٩٧)
روايات اهل سنت
١٦٩ ص
(٩٨)
روايات اماميه
١٧٣ ص
(٩٩)
فصل ششم
١٨٢ ص
(١٠٠)
ترجمه قرآن
١٨٢ ص
(١٠١)
تعريف ترجمه
١٨٢ ص
(١٠٢)
شيوه ترجمه
١٨٣ ص
(١٠٣)
سه ويژگى اساسى قرآن
١٨٥ ص
(١٠٤)
اهميت ترجمه قرآن
١٨٧ ص
(١٠٥)
دلايل مخالفان با ترجمه قرآن
١٨٨ ص
(١٠٦)
فتاوى علما
١٨٩ ص
(١٠٧)
فتواى كاشف الغطاء
١٩٠ ص
(١٠٨)
رأى آيت الله خويى
١٩٠ ص
(١٠٩)
نامه شيخ ازهر به رئيسالوزراى مصر درباره ترجمه قرآن
١٩١ ص
(١١٠)
فتواى علماى ازهر
١٩٢ ص
(١١١)
مخالفان ترجمه قرآن در مصر
١٩٤ ص
(١١٢)
ترجمه قرآن يك رسالت است
١٩٥ ص
(١١٣)
سابقه ترجمه در اسلام
١٩٦ ص
(١١٤)
بررسى ترجمههاى قرآن
١٩٩ ص
(١١٥)
شرايط ترجمه
١٩٩ ص
(١١٦)
شرايط مترجم
٢٠٠ ص
(١١٧)
ترجمه قرآن به زبانهاى غير فارسى
٢٠٤ ص
(١١٨)
منابعى براى مطالعه بيشتر
٢١١ ص
(١١٩)
منابع و مآخذ
٢١٣ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص

تاريخ قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٥ - مدت نزول

مى‌گرفت و هنوز براى اسلام كتابى نازل نشده بود تا آنكه آيه‌ «فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ ...» نازل گرديد و پيغمبر (ص) به اعلام علنى دعوت مأموريت يافت و نزول قرآن آغاز شد[١] و اما چرا به سوره حمد «فاتحة الكتاب» مى‌گويند، اگر اين نام را در زمان حيات پيغمبر (ص) بر آن سوره اطلاق كرده باشند[٢]، بدين دليل است كه اولين سوره كاملى است كه بر پيغمبر نازل شده است. در برخى روايات آمده است كه همان روز اول بعثت، جبرئيل نماز و وضو را طبق آيين اسلام به پيغمبر تعليم نمود، زيرا «لا صلاة الا بفاتحة الكتاب»، بنابراين سوره مذكور به طور كامل نازل شد.[٣]

در مورد پرسش دوم گفتگو بسيار است و آراى مختلف در اين زمينه عرضه شده است كه خلاصه‌اى از آن را در ذيل مى‌آوريم:

نظر اول. آغاز نزول قرآن در شب قدر بوده است، چنانكه از ظاهر آيه‌ «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ ...» به دست مى‌آيد. بيشتر محققين اين رأى را برگزيده‌اند؛ زيرا معاصرين نزول آيه از واژه قرآن، قرآن كامل را نمى‌فهميدند كه تدريجا نازل شده است، پس ظاهر آيه، ابتداى نزول را مى‌رساند. ازاين‌رو بيشتر مفسرين آيه شريفه را اين گونه تفسير كرده‌اند: «... اى بدء نزول القرآن فيه»؛[٤] مگر كسانى كه متعبّد به ظاهر رواياتند.[٥] روايات درباره تفسير قرآن، حجيّت تعبّديه ندارند؛ زيرا تعبّد در مورد عمل است، نه عقيده و درك؛ مخصوصا اگر با ظاهر لفظ مخالف بوده و نياز به تأويل داشته باشند.

بعلاوه اين قرآن با الفاظ و عبارات و خصوصياتش نمى‌تواند يكجا و در يك شب نازل‌


[١] . رجوع كنيد به: التمهيد؛ ج ١، ص ١٠٨ به بعد.

[٢] . ممكن است اين نام پس از رحلت پيغمبر و موقعى كه جمع قرآن صورت گرفت بر آن سوره اطلاق شده باشد به اعتبار آنكه در ابتداى مصحف قرار گرفته است.

[٣] . التمهيد؛ ج ١، ص ١١٠.

[٤] . زمخشرى مى‌گويد:« ... و معنى( انزل فيه القرآن) ابتدئ فيه انزاله»( الكشاف؛ ج ١، ص ٢٢٧). بيضاوى مى‌گويد:« ... اى ابتدئ فيه انزاله ...»( انوار التنزيل؛ ج ١، ص ٢١٧). شيخ محمد عبده مى‌گويد:« المراد بانزال القرآن فيه، بدؤه و اوله»( تفسير المنار؛ ج ٢، ص ١٥٨). مراغى مى‌گويد:« اى هذه الأيام هى شهر رمضان الذى بدء فيه بانزال القرآن»( تفسير المراغى؛ ج ٢، ص ٧٣). ابن شهرآشوب مى‌گويد:« القرآن فى هذا الموضع لا يفيد العموم و الاستغراق و انما يفيد الجنس، فأى شى‌ء نزل فيه فقد طابق الظاهر( متشابهات القرآن؛ ج ١، ص ٦٣) و نيز گويد:« شهر رمضان الذى انزل فيه القرآن اى ابتدئ نزوله»( المناقب؛ ج ١، ص ١٥٠) و هكذا قال المفيد فى شرح العقائد( تصحيح الاعتقاد؛ ص ٥٨) و السيد المرتضى فى اجوبة المسائل الطرابلسيّات الثالثة ضمن المجموعة الاولى من رسائل الشريف المرتضى؛ ص ٤٠٣- ٤٠٥.

[٥] . تفسير صافى؛ مقدمه نهم و كنز الدقائق مشهدى؛ ج ١، ص ٤٣٠ و تفسير عياشى؛ ج ١، ص ٨٠ و تفسير قمى؛ ج ١، ص ٦٦.