كوفه شهرى است كه در زير كلمات متين و رساى اميرالمؤمنين ساخته و آبديده شده است كه اصلًا زمينه آ ب و هوا، انسان ساز است لذا مردان بزرگ و حماسه آفرين تاريخ شيعه بيشتر از همه جا در كوفه هستند و حتى در مدينه بيشتر است و علتش هم تعليمات و تلقينات امير المؤمنين در مدت همان چند سال است، شوخى نيست كه فردى مثل على بن ابيطالبى در آن شهر حكومت كند، درست است كه اين حكومت در ظرف چهار سال در سطح جهان اسلام ناكام بوده است اما در سطح شهر كوفه مسلماً كمياب بوده و مسلماً تأثيرات شگرف و عجيبى داشته است و كوفه به يك مهد تشيع، زادگاه اصالت هاست، لازم نيست كه همه كسانى كه آنجا هستند، افراد اصيل و با فضيلت و ايده آل باشند در جامعه پر شور و پرخروش، هميشه يك طبقه اى از مردم نمايشگر شور و خروش آن جامعه هستند و گاهى در ميان ميليونها نفر آدم، چند ده هزار و يا چند هزار انسان، يك عمل قهرمانانه اى انجام مى دهند، كه نام آن چند ميليون را به قهرمانى، شورآفرينى و حماسه آفرينى در دنيا معروف مى كنند در كوفه هم يك جمعى و يك گروهى بودند كه بسيار جالب بودند وگرنه توده مردم و عامه مردم، مثل مردم همه جاى ديگر بودند و بدتر نبودند. مثل مردم مشهد، مثل مردم تهران، مثل مردم اصفهان، مثل مردم مدينه، مثل مردم جاهاى ديگر. اما چون آن گروه اندك در آن گوشه مملكت اسلامى (يعنى كوفه) مايه رعب و هراس حكومت هاى زمان بودند، هميشه بدترين عناصر، رذل ترين فرماندارها، پست ترين آدمها و نوكرها و جلّادهاى خودشان را در آن شهر مى گماشتند و چه از لحاظ شدت عمل و چه از لحاظ تبليغات مسموم و چه از لحاظ رواج فقر و بيچارگى طورى با آن مردم رفتار مى كردند كه توده ى مردم به طور ناخود آگاه و بى توجه، باكشش بيشترى به طرف فساد و