عمويش امام حسن (ع) و دانش اندوزى از خرمن علم آنها را توصيف نموده است. نويسنده به حالات معنوى امام سجاد (ع) در حال عبادت و قرائت قرآن در سنين نوجوانى اشاره كرده و تسلط آن حضرت به تفسير و تأويل قرآن را شرح نموده است. در قسمت ديگرى از كتاب نويسنده به ماجراى خروج امام سجاد (ع) با كاروان امام حسين (ع) از مدينه به مكه و پس از آن به سمت كوفه و در نهايت داستان غمبار كربلا اشاره كرده و بيمار شدن امام سجاد (ع) در كربلا و نجات معجزه آساى آن امام از اين معركه را شرح مى نمايد. آنگاه به داستان اسارت امام سجاد (ع) و خاندان امام حسين (ع) اشاره كرده و افشاگرى آن حضرت در كوفه و شام و ايراد خطبه در مجلس ابن زياد و يزيد را بازگو كرده و نحوه بازگشت اين كاروان به مدينه را بيان مى نمايد.

در بخش ديگرى از كتاب نويسنده به اوضاع زندگى امام سجاد (ع) در مدينه به ويژه عبادت هاى بى نظير ايشان را توصيف كرده و ترويج علم و دانش و مسايل مختلف دينى توسط آن امام در مدينه و روشنگرى و هدايت مردم به وسيله ايشان را بازگو كرده است. در بخش ديگرى از كتاب نويسنده به داستان زهرى و امام سجاد (ع) اشاره كرده و آزاد كردن بندگان (بردگان) توسط امام سجاد (ع) را در ضمن بيان چند داستان بيان مى نمايد. در قسمت هاى بعدى كتاب نويسنده به اخلاق وسيره عملى آن حضرت در برخورد با مردم اشاره نموده‌

و داستان هايى از اخلاق انسان ساز آن حضرت نقل مى نمايد و كراماتى از امام سجاد و جلال و عظمت آن امام بيان مى‌كند.

١٧٢. زندگانى امام زين العابدين (ع) [فارسى‌]

موسوى مقرم، سيد عبدالرزاق، ترجمه: حبيب روحانى، مشهد، بنياد پژوهش هاى اسلامى آستان قدس رضوى، چاپ اول، ١٣٧٤، ٦٢٩ صفحه، وزيرى.