حضرت مبنى بر اثبات امامت خويش مى‌پردازد و داستان كربلا و خروج امام حسين (ع) از مدينه به مكه و پس از آن به كربلا و همراهى كردن امام سجاد (ع) با پدر گرامى خويش را بيان مى‌كند و علت عارض شدن بيمارى بر امام سجاد (ع) و وضعيت ايشان در واقعه روز عاشورا و جريان اسيرى را شرح مى‌نمايد. سپس رهبرى نهضت حسينى توسط امام سجاد (ع) و افشاگرى‌هاى آن حضرت در كوفه و شام و زنده نگاه داشتن ياد و خاطره كربلا و رسوا نمودن يزيد و دستگاه اموى توسط آن امام را تبيين نموده و فرازهايى از خطبه تاريخى ايشان در كوفه و شام را بيان مى نمايد. در ادامه نگارنده به مقطع زمانى حضور امام سجاد (ع) در مدينه تا پايان عمر شريف آن امام پرداخته و برنامه هاى ايشان در طول دوران امامت به ويژه تقيه او نسبت بر ظلم دستگاه حكومت اموى را توصيف كرده و ابعاد گوناگون شخصيت آن امام را تشريح مى كند.

نويسنده از بعد فردى امام سجاد (ع) را داراى كمالاتى بى‌انتها وصف كرده و گوشه‌هايى از احاطه ايشان به علم غيب، زهد و عبادت بى نظير ايشان، بجاى آوردن حج به صورت متعدد، ساده زيستى، كيفيت سير و سلوك معنوى و ساير حالات و ويژگى‌هاى فردى امام سجاد (ع) نگريسته و مديريت نهضت فرهنگى اسلام توسط آن حضرت را به وسيله دعا و مناجات‌هاى عارفانه ايشان با خداوند در صحيفه سجاديه را بررسى نموده و تفسيرى از مفاد كتاب رسالة الحقوق آن امام كه در آن به انواع حقوق اشاره شده است ارائه نموده است. وى برخى از سخنان حكمت‌آميز امام سجاد (ع) را گزينش كرده و نقل مى‌نمايد و پس از آن نيز از بعدى اجتماعى تصويرى كامل از شخصيت و فضايل آن حضرت مطرح مى‌نمايد و گسترش انفاق و رسيدگى به فقرا و آزاد كردن بردگان توسط آن حضرت و مبارزات سياسى ايشان عليه دستگاه ظالم اموى و توجه ايشان به ابعاد اقتصادى جامعه اسلامى را نيز به تصوير مى‌كشد. در پايان به جريان شهادت امام سجاد (ع) و كيفيت آن اشاره شده است.