كرده و سيره اهل‌بيت (ع) در اين زمينه را منعكس كرده است، آنگاه متن دعاى سى و يكم از صحيفه سجاديه را ذكر كرده و پس از آن فقره به فقره به شرح مفاد و پيام‌هاى اخلاقى اين دعا در موضوع توبه پرداخته است. نويسنده ابتدا به شناخت خدا و موقعيت عبد نسبت به او اشاره كرده و لطف و كرم بى‌انتهاى خدا نسبت به بندگان را توصيف نموده و دورى از خدا و فراق و را شديدترين عذاب براى عبادت كنندگان دانسته است.

آنگاه با توجه به فرازهايى از دعاى مذكور به مقام خوف و خشيت متقين و رجاء به رحمت پروردگار اشاره كرده و مباحثى در اين زمينه از روايات و اقوال دانشمندان نقل مى‌نمايد. در ادامه به ماهيت گناه و نقش شيطان در گرايش به آن و نقش عقل در دورى از آن پرداخته و داشتن حال تضرع نسبت به خداوند و داشتن سوز دل با پروردگار از ترس گناه را از زبان امام سجاد (ع) بيان مى‌كند. در قسمت‌هاى ديگرى از كتاب نويسنده به عواقب منفى گناه اشاره كرده و كيفيت تقاضاى عفو از خداوند متعال و كيفيت آن را با توجه به حال و هواى دعاى توبه در صحيفه سجاديه تبيين نموده است. اصرار و پافشارى در دعا براى رساندن آن به هدف اجابت و دلگير نشدن از تأخير اجابت آن، اهميت صلوات در اجابت دعا، اهميت نيت در اعمال و اخلاص در آنها، معنا و شرايط توبه، مضرّات اخروى گناه و عقوبت دنيوى آن، وجوب فورى توبه از ديدگاه عقل و قرآن، مراتب و شرايط توبه، لزوم وفادار بودن برتوبه و درجات توبه‌كاران از ديگر مباحثى است كه نويسنده در شرح دعاى توبه (دعاى سى ويكم) از صحيفه سجاديه به آنها اشاره كرده است.

٦٠. توضيح الصحيفة السجادية [عربى‌]

آل عنوز، عبدالرسول، قم، انتشارات داورى، چاپ اول، ١٣٨٥، ٢٤٤ صفحه، وزيرى.

اين اثر روش نو درشناخت معارف و آموزه‌هاى صحيفه سجاديه بكار برده و توضيح حقايق هر يك از ادعيه را به صورت زيرنويس، ذيل هر سطر از متن دعا قرار داده‌