نگارنده ابتدا به معرفى اجمالى امام سجاد (ع) پرداخته و سپس به ازدواج شهربانو با امام حسين (ع) كه حاصل اين ازدواج ولادت آن حضرت بوده است را شرح مى‌نمايد. آنگاه به دوران كودكى امام سجاد (ع) اشاره نموده و حضور امام سجاد (ع) در ماجراى كربلا را نيز منعكس مى نمايد و تصويرى از صبر و تحمل وسيع امام سجاد (ع) در قبال ناملايمات را ترسيم مى كند. در همين راستا نگارنده به وقايع روز عاشورا، جريان اسارت امام سجاد (ع) و خاندان امام حسين (ع) اشاره كرده و خطبه آن حضرت در كوفه (در مجلس عبيدالله بن زياد) و در شام (در حضور يزيد) را نقل و تأثيرات ايراد اين خطبه بر مردم كوفه و شام را ارزيابى كرده است. در قسمت ديگرى از كتاب نويسنده به تأسيس فرهنگ عزادارى براى امام حسين (ع) توسط امام سجاد (ع) و بهره گيرى آن حضرت از واقعه عاشورا پرداخته و تشويق امام سجاد (ع) به گريه كردن براى امام حسين (ع) را بيان مى نمايد. در بخش دوم كتاب نويسنده به حوادث مهم دوران امامت امام سجاد (ع) پس از واقعه كربلا اشاره نموده و برخى از موضع گيريهاى امام سجاد (ع) نسبت به حكام اموى عصر امامت خويش و برخى از قيام هاى صورت گرفته عليه حكومت امويان مانند قيام مختار، جنبش عبدالله بن زبير را منعكس كرده است. از

نظر نويسنده امام سجاد (ع) در انديشه قيام بود ولى شرايط سياسى اجتماعى آن زمان چنين موقعيتى را ايجاب نمى كرد. وى همچنين به بى اعتنايى امام سجاد (ع) به حاكمان اموى عصر خويش و ظلم ستيزى آن امام اشاره كرده و نمونه هايى از گفتار و رفتار آن امام را ذكر كرده است كه حكايت از عظمت شخصيت معنوى ايشان دارد. نويسنده نگاهى كوتاه به صحيفه سجاديه نموده و برخى از ابعاد خداشناسى و عبادت و مناجات هاى آن حضرت را به تصوير كشيده و جلوه هايى از انفاق امام سجاد (ع) و توجه ايشان به بينوايان و ساير فضايل اخلاقى آن حضرت مانند حلم و بزرگوارى آن امام، كار و تلاش او، تواضع ايشان در قبال مردم و آزاد كردن بردگان توسط آن حضرت را ترسيم نموده است. چاپ ديگر: تهران، نشر مطهر، ١٣٧٤، ١٤٤ صفحه، رقعى.