تحقيقى درباره ابعاد سياسى شخصيت امام سجاد (ع) و سيره سياسى اجتماعى آن حضرت مى‌باشد. در اين پژوهش سعى شده است با توجه به عملكرد و موضع‌گيرى‌هاى سياسى اجتماعى امام سجاد (ع) پس از واقعه عاشورا، آثار و تبعات برخى از اقدامات عملى و فكرى آن امام مورد شرح و بررسى قرار گيرد. نويسنده ضمن توصيف اوضاع سياسى اجتماعى عصر حيات امام سجاد (ع) و مقتضيات آن زمان، به بحث درباره اهداف وعلل سياسى و فرهنگى صدور ادعيه متعدد از امام سجاد (ع) در قالب صحيفه سجاديه و نشر اخلاق و عرفان اسلامى در پرتو اين ادعيه، تشجيع و حمايت جنبش‌هاى شيعى شكل گرفته در زمان آن حضرت توسط ايشان، سياست آن امام در آزاد كردن بردگان فراوان، استراتژى خاص تربيتى آن امام در تربيت شيعيان، سياست آن حضرت در ايجاد روابط اجتماعى و تعامل با مردم، ديدگاه هاى امام سجاد (ع) درباره انواع و اقسام حقوق الهى و حقوق مردم در قالب رساله حقوق آن امام و رهبرى سياسى اجتماعى آن حضرت و هدايت همه جانبه امت اسلامى پس از واقعه عاشورا پرداخته است. وى همچنين به سياست امام سجاد (ع) در مورد تشويق شاعران براى سرودن اشعار سياسى به ويژه در معرفى ائمه (ع) و افشاى ظلم هاى بنى اميه در كربلا اشاره كرده و نامه هاى آن امام به افراد مختلف كه جنبه سياسى و اجتماعى داشته و

موجب تضعيف دستگاه اموى شده و نيزعدم همكارى با ظلم ظالمان را مورد تجزيه و تحليل قرار مى‌دهد و زعامت سياسى و اجتماعى امت اسلامى توسط آن امام را به تصوير مى‌كشد. نويسنده همچنين به جنبه‌هايى از سياست سمحه و سهله امام سجاد (ع) اشاره كرده و آن امام را مظهر جود و سخاوت و نرمش با مردم معرفى كرده است. بيان جنبه‌هايى از فصاحت امام سجاد (ع) و ارتباط آن با سياست آن امام، بيان ابعاد امامت آن حضرت‌