«يحيى بن بكير از ليث، از ابن شهاب، از عروه، از عايشه برايم نقل كرد كه: پيامبر اكرم (ص) شبى به مسجد رفت و به نماز (نافله) ايستاد. عدّه اى نيز همراه وى به نماز ايستادند. صبح كه اين خبر را به يكديگر دادند، عدّه بيشترى تشويق شده و شب به مسجد آمدند. در شب سوّم جمعيّت، زيادتر شد. در شب چهارم، ديگر در مسجد جا نبود. پس از نماز صبح، پيامبر رو به مردم كرده فرمود: من از حسن نيّت شما آگاهم، ولى مى ترسم كه اين كار بر شما واجب شود و از انجام آن عاجز گرديد. تا رحلت پيامبر (ص) هم كار به همين منوال بود»[١].

همچنين در باب تهجّد، روايت كرده است:

«پيامبر اكرم (ص) شبى در مسجد به نماز نافله مشغول شد و عدّه‌اى به او اقتدا كردند. شب بعدى، تعداد بيشتر شد و تا اين كه در شب سوّم، يا شب چهارم، مردم آمدند ولى پيامبر به مسجد نيامد. صبح آن شب، پيامبر اكرم (ص) به مردم فرمود: من كار شما را ديدم و از اين جهت نيامدم كه ترسيدم اين كار بر شما واجب شود. و اين ماجرا در ماه رمضان روى داد»[٢].

[١] - صحيح بخارى، باب فضل من قام رمضان ٦١/ ٢٠١٢.

[٢] - صحيح بخارى: ٢/ ٦٣، باب التهجد بالليل كه بين اين دو روايت، در تعداد شبها اختلاف است؛ در روايت اوّل، سه شب و در روايت دوّم، دو شب پيامبر به نماز رفتند.