«امير المؤمنين اصل نماز مستحب را انكار نكرده اند بلكه فقط جماعت را نفى كرده اند و چون ديدند كه آنان به رأى او توجّهى ندارند و نزديك است در ميان مسلمانان فتنه ايجاد شود، وانهادن آنان به عادت سابقشان را جايز دانستند»[١].

روايت سليم بن قيس نيز به همين مطلب دلالت دارد كه مى گويد: «امير المؤمنين خطبه خواند و فرمود: آگاه باشيد! آنچه من بيش از هر چيز از آن براى شما بيمناك هستم دو چيز است: پيروى از هواى نفس و درازى آرزوها».

سپس حوادث بعد از رسول خدا (ص) را ياد آورى كرده فرمودند: «و اگر مردم را بر ترك آن وادار مى كردم، لشكريانم از گرد من پراكنده مى شدند تا جايى كه يا خود، تنها مى ماندم و يا جز عدّه كمى از شيعيانم در اطراف من باقى نمى ماندند ... به خدا قسم! كه مردم را امر كردم كه در ماه رمضان جز نماز واجب را به جماعت نخوانند و به آنان اعلام كردم كه جماعت خواندن نافله بدعت است، ناگهان از ميان لشكر ندا برخاست كه: اى اهل اسلام! سنّت عمر تغيير كرد، او ما را از خواندن نماز جماعت مستحب ماه رمضان باز مى دارد و من ترسيدم كه بر من بشورند»[٢].

[١] - تهذيب الاحكام: ٣/ ٢٢٧، ح ٧٠.

[٢] - كافى: ٨/ ٥٨.