جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ١٨ - بررسى طرق روايت و أسناد آن

عبدِالرحمن بِعِدَّةِ طُرُقٍ تركتُ ذِكرَها كراهيَّةً للإطالةِ في هذا المَكانِ»[١].

وثاقت رجال اين سند در همه طبقات جاى كلام نيست، مگر اسماعيل بن مولد كه مجهول الحال بوده، بلكه نام او در جوامع رجالى نيامده است. ولى در طبقه ايشان راوى ديگرى است، و او صالح بن سندى است. گرچه ايشان داراى توثيق خاص نيست، ولى داراى كتاب روائى بوده و از راويان مشهور و معروف است. و علاوه بر اين در سند كامل الزيارات نيز واقع شده است.

و راويان معروف اگر قدح و جرحى در مورد آنان وارد نشده باشد از نظر ما روايت آنان معتبر است؛ چرا كه با توجه به معروفيت و فراوانى رواياتِ آنان اگر ضعفى در آنان بود، حتماً بزرگانى مثل ابن غضائرى- كه روش آنان جرح راويان به كمترين بهانه است- به آن اشاره مى‌كردند. البتّه ما از اين مبنا و وجه اعتبار و دليليت آن در كتاب مقياس الرواة به طور مشروح و مفصّل بحث و إثبات كرده‌ايم‌[٢].

و صالح بن سندى از اين دسته است؛ چون با توجه به معروفيّت وى قدح و جرحى در مورد ايشان نرسيده است. علاوه بر اين در طريق كامل الزيارات واقع شده و مشمول توثيق عام ابن قولويه مى‌باشد. با اينكه ابن طاووس قدس سره از وجود چند طريق ديگر هم خبر داده است.

[١] - جمال الاسبوع: ص ٣٠٧.

[٢] - مقياس الرواة فى كليات علم الرجال: ص ١٥١.