جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٣٠ - آيا ادّعاى رؤيت و أخذ دستور از امام عصر در زمان غيبت كبرى مشروعيت دارد؟

كتاب «مقياس الرواية» و «مقياس الرواة» بطور مفصل و استدلالي از اين قواعد بحث كرده‌ايم. أهل تحقيق مى‌توانند مراجعه كنند.

٢- عدم محذور شرعى و فقهى به اينكه خلاف ضرورت مذهب نبوده و با تسالم فقهاى شيعه منافات نداشته باشد.

آيا ادّعاى رؤيت و أخذ دستور از امام‌عصر در زمان غيبت كبرى مشروعيت دارد؟

ادّعاى رؤيت امام زمان اگر متضمّن نقل حكم يا أمرى از امور شرعي فقهي تكليفي بوده باشد به گونه‌اى كه در شأن نواب خاص حضرت است- يعنى با ادّعاى ارتباط با حضرت در عصر غيبت كبرى- يقيناً ممنوع و حرام و مدّعى با التفات به مسأله اگر اصرار كند از عدالت خارج و فاسق است، چون به اتفاق نص و فتوى ادعاى نيابت خاصّه در عصر غيبت كبرى، منع و نهى شده و أمر به تكذيب آن شده است.

گر چه در نصوص معتبره، مطلق ادّعاى مشاهده، منع و تحريم و امر به تكذيب آن شده است، ولى مقتضاى جمع بين نصوص تحريم و تكذيب رؤيت و بين نصوص مستفيضه بلكه متواتره‌اى كه دلالت دارد بر وقوع مشاهده حضرت و نقل دستور و حكم از ايشان، تحريم و تكذيب نقل حكم شرعى و أخذ دستور در امور شرعى از حضرت به گونه‌اى كه در شأن نواب خاص مى‌باشد.