جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٣٨ - يك توجيه غير وجيه

حاصل كلام اينكه، در جريان أدلّه تسامح نسبت به أخبار منقوله از حضرت در زمان غيبت كبرى، در صورتى كه اين أخبار در بردارنده حرام و حلال نبوده و متضمّن ثواب بر عملى بوده باشند، منعى از طرف شارع ثابت نشده است. پس مانعى در شمول أدلّه تسامح نسبت به اين أخبار نيست.

يك توجيه غير وجيه‌

در اينجا ممكن است وجهى براى جريان قاعده تسامح در أدلّه سنن و مستحبات منقوله از امام عصر (عجل‌اللَّه تعالى فرجه‌الشريف) در غيبت كبرى به ذهن برسد و آن اينكه: آنچه كه موجب منع و تكذيب مدّعيانِ نقل حكم شرعى از حضرت است؛ مشاهده و نقل حكم از ايشان مى‌باشد، به گونه‌اى كه در شأن نواب خاص حضرت است.

و به عبارت ديگر از توقيع شريف على بن محمد سمرى عدم مشروعيت نقل حكم شرعي از حضرت با ادّعاى مشاهده حضورى به گونه‌اى كه در شأن نواب خاص باشد استفاده مى‌شود.

و اين مانع با اخبار «من بلغ» منافات ندارد؛ چون با اسناد خبر به امام و قصد ورود و استحباب منافات دارد نه با ثبوت ثواب كه به مكلّف وعده داده شده است.

ولى اين توجيه وجيه نمى‌باشد؛ چرا كه امر به تكذيب و اطلاق افتراء بر اينگونه اخبار موجب عدم مشروعيت أصل اسناد و مانع تحقق رسيدن وعده ثواب مى‌شود.