جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٥٢ - سند مسجد مقدّس جمكران

اين است كه ايشان نوشته اين دو عالم بزرگوار را- كه از نسخه عربى اصلى تاريخ قم نقل كرده‌اند- خود ديده است. بنابر اين ميرزاى نورى مشهود و ديده خود را نقل كرده است.

و اما نقل اين دو بزرگوار از نسخه اصل،- با توجه به جلالت علمى آنان و ثبوت قطعى انتساب نزد آنان- موجب حصول وثوق نوعى به ثبوت و نيز مشمول دليل حجيت قول عدول يا ثقات از أهل خبره حجت است.

البته اين گونه نقل خبر همان طريق تحمّل خبر به گونه وجاده است، كه در صورت توأم بودن با قرائن مفيد وثوق نوعى، حجت است. و ما در كتاب «مقياس الرواية»[١] به تفصيل از اعتبار اين نوع طريق تحمّل بحث كرده‌ايم.

٣- ميرزا عبداللَّه أفندى اصفهانى شاگرد علامه مجلسى در كتاب رياض العلماء[٢] واقعه را از ترجمه كتاب تاريخ قم نقل كرده است. و با توجه به اينكه استاد ايشان، علامه مجلسى قدس سره شهادت به وجود ترجمه اين كتاب نزد خود داده است، اطمينان به صدق گفتار شاگرد جليل القدر ايشان و بودن ترجمه نزد وى حاصل مى‌شود. و اما اثبات اينكه ترجمه موجود در نزد علامه مجلسى همان ترجمه كتاب اصلى تاريخ قم بوده است، به اخبار محدّث مجلسى ثابت مى‌شود؛

[١] - مقياس الرواية فى علم الدراية: ص ٢٢.

[٢] - رياض العلماء ج ١ ص ٣١٨.