جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٦٦ - مقتضاى تحقيق در اين بحث

نافله خاص ويژه مسجد مخصوص، به صورت قضيةٌ في واقعة. و اين وجه مقتضاى تحقيق و مبناى ما در اين مسأله مى‌باشد.

بنابراين توجيه، مى‌توان به استحباب بعضى نوافل و ادعيه و زيارات كه از حضرت در عصر غيبت كبرى به طريق مشاهده نقل شده است، ملتزم شد. و ضعف طريق آن را به قاعده تسامح در أدلّه سنن مى‌توان جبران و تدارك كرد. البته در جبران ضعف به قاعده تسامح در أدلّه سنن صِرف ثواب براى عمل ثابت‌مى‌شود، نه حكم‌استحباب.

ولى التزام به أصل اين توجيه و اين مبنا ممكن است دچار اشكال شود؛ چون مشروعيت دعواى نقل حكم شرعى از حضرت صاحب الأمر (عجل‌اللَّه تعالى فرجه‌الشريف) و جواز ابلاغ دستور از حضرت در عصر غيبت كبرى با مبانى فقه شيعه سازگار به نظر نمى‌رسد.

و جواب اين اشكال در پاسخ برخى پرسشهاى هفتگانه گذشت.

اما نماز تحيت مسجد مطابق اطلاقات نصوص استحباب نماز تحيت مطلق مسجد است، و محذورى ندارد.

الحمدللَّه و الصلاة على رسوله المصطفى‌

و سلامه على آل بيته الطاهرين المعصومين عليهم السلام‌

ونسأل اللَّه تعالى تعجيل فرج‌وليّه وحجّته صاحب‌الزمان‌

و أن يجعلنا من أعوانه و من المستشهدين بين يديه.

غرّة الشوّال المكرّم ١٤٢٩ ه. ق على‌أكبر السيفي المازندراني.