جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٦٥ - مقتضاى تحقيق در اين بحث

بررسى فقهى مضمون روايت‌

اين روايت- همانگونه كه قبل از نقل آن متذكر شديم- گرچه از جهت سند معتبر است.

ولى با اطلاق نصوص منع و تكذيب دعواى مشاهده و رؤيت امام عصر در زمان غيبت كبرى مخالفت دارد. ما در پاسخ پرسشهاى هفتگانه جواب اين شبهه و جمع بين دو طائفه نصوص را بيان كرديم.

بر اين اساس: ملاقات حسن بن مثله با امام در بيدارى و نقل دستور نماز تحيّت مسجد و نماز امام زمان (عجل‌اللَّه تعالى فرجه‌الشريف) با آن خصوصيت خاص، از قبيل ابلاغ حكم شرعى از جانب حضرت به طريق مشاهده است، و بر اساس جمع مزبور بين نصوص رؤيت، أمر به تكذيب و منع شامل مثل اين مورد نمى‌شود. لذا استحباب نماز فوق الذكر ثابت مى‌شود. و با اعتبار سند واقعه جمكران، نياز به جريان قاعده تسامح در أدله سنن در چنين جائى نيست.

مقتضاى تحقيق در اين بحث‌

بنابراين دو ركعت نماز امام زمان (عجل‌اللَّه تعالى فرجه‌الشريف) در مسجد جمكران را مى‌توان به قصد ورود و استحباب خواند.

دليل اصلى اين مطلب- همانگونه كه در آغاز بحث متذكر شديم- وجه جمع بين دو طائفه نصوص مزبور است و آن اينكه متعلق منع و تكذيب، مشاهده متضمّنِ دعواى نيابت خاصة و وساطت در تبليغ و بيان أحكام- بگونه‌اى كه رسالت نواب خاص است- باشد، نه نقل حكم استحبابى نماز