كشورهاى حاشيه خليج فارس شكل گرفته بود ولى با استقامت انقلاب، اين اتحاديه كارايى خودش را از دست داد و اين موج و جريان آمد و اينها را بُرد. اين موج حاكم مصر و تونس را برد و اين موج روزبه‌روز سركش‌تر شد و اين جريان روزبه‌روز پهناورتر، عميق‌تر، سهم‌گين‌تر و گسترده‌تر شد. نه تنها انقلاب اسلامى محاصره نشد بلكه اين هدف غرب در جهت ايجاد سپر امنيتى و سياسى عليه انقلاب در منطقه، ناكام ماند.

نقشه آنان اين بود كه اصلًا جمهورى اسلامى را به وسيله نيروهاى طالبان و القاعده از سوى شرق، به وسيله اردوغان و حزب عدالت و توسعه از شمال غربى و غرب، به وسيله صدام و كشورهاى حاكم خليج فارس از غرب و جنوب، محاصره نظامى، اقتصادى، فرهنگى و سياسى كنند. انقلاب نه تنها محاصره نشد، بلكه مرزهاى اين كشورها، به سوى انقلاب باز شد. عراق، سوريه و به ويژه لبنان، فلسطين، پايگاه‌هايى براى انقلاب اسلامى و گفتمان مقاومت شدند. مصر اخيراً و بعد از اين موج‌