پس از امام چند نوع تأثير در تفكر معاصر به وجود آمد؛ نوع اول تأثير در تفكر معاصر اين بود كه انديشه معاصر و انديشه فلاسفه اجتماعى و فلاسفه سياسى به نقش مهم دين در تحولات اجتماعى جلب شد و متفكرين شروع به تحقيق و تفكر در اين عرصه كردند و مقالات و كتاب‌هاى زيادى نوشته شد. تأثير ديگر در انديشه معاصر اين بود كه فهميدند نظام سياسى بر مبناى دين مى‌تواند برقرار شود بدون آنكه شكل نظام سياسى دينى كليسايى به خود بگيرد. در نظام دينى سياسى كليسايى يك نوع استبداد دينى حاكم بود و كليسا بر مبناى نظام كليسايى بر مردم حكومت مى‌كرد. در اين نظام كليسايى نه عدل ملاك بود و نه رأى مردم جايگاهى داشت و لذا منجر به همان مفاسدى شد كه ما در تاريخ حكومت كليسا خوانده‌ايم. در نظام سياسى جديد مبتنى بر دين، كه امام (قدس سره) مطرح كرد مردم نقش اول پيدا كردند؛ زيرا آنها موجد و وسيله ايجاد اين حكومت دينى شدند. به اين معنا كه حكومت دينى اصولًا بدون رأى مردم برپا نمى‌شود. يك حكومت دينى مبتنى بر رأى مردم مقوله جديدى بود كه در عرصه انديشه سياسى جاى خود را باز كرد؛ و متفكران عرصه سياسى در اين مقوله به تجديد نظر نسبت به انديشه‌هاى قبلى خود پرداختند. در گذشته تعارضى بين حكومت دينى و حكومت مردمى وجود داشت كه حكومت اگر مردمى باشد نبايد دينى باشد بلكه بايد سكولار باشد و همچنين اگر حكومت بخواهد دينى باشد نبايد مردمى باشد. با وقوع انقلاب اسلامى ايران، اين‌