در مقابل اختلاف با اهل كتاب معرفى كرده است. در جايى ديگر نيز نزاع را در مقابل اطاعت خدا و رسولش قلمداد كرده و باز در جايى ديگر آورده است: (وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً)[١] اين نعمت يعنى نعمت اسلام، قرآن و پيامبر گرامى اسلام (ص) (إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ)[٢] يعنى اينكه اسلام برادرى ايجاد مى‌كند و اگر ما مسلمان و مؤمن هستيم، بايد با هم برادر باشيم. بنابراين وحدت امت اسلامى، بنياد ايدئولوژى اسلامى است و ما به عنوان يك مسئوليت، به وحدت مى‌نگريم.

البته در وحدت، مصالح امت اسلامى هم تأمين مى‌شود، منتهى ما فراتر از چهارچوب اين مصالح به وحدت نگاه مى‌كنيم. در برخى موارد اگر ما با بعضى از مجموعه‌ها وحدت نكنيم، از لحاظ منافع زودگذر و موقتى باصرفه است. در حالى كه ما به چنين منافع زودگذرى نمى‌انديشيم، بلكه به منافع دراز مدت كلّ امت اسلامى نگاه مى‌كنيم كه تحكيم‌بخش هويت اسلامى اين‌

[١] . همان::« و همگى به رشته الهى درآويزيد و پراكنده نشويد و نعمت خدا را بر خود ياد كنيد كه دشمن يكديگر بوديد، پس او ميان دل‌هاى شما الفت داد و به موهبت او با هم برادر شديد».

[٢] . سوره حجرات::« جز اين نيست كه مؤمنان با يكديگر برادرند».