ايشان را به اينجا رسانيد؛ زيرا در قرآن كريم آمده است كه‌ (هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ)[١] خداوند متعال به رسولش خطاب مى‌كند كه ما با دو چيز تو را يارى كرديم يكى نصرت خودمان و ديگرى مؤمنين. امام (قدس سره) هم در نهضتش به اين دو عنصر تكيه كرد: توكل بر خدا و استفاده از قدرت مردم.

محور سوم حركت سياسى حضرت امام (قدس سره) طرح مسأله عدالت و طرفدارى از محرومان و مستضعفان به عنوان هدف انقلاب بود. ايشان بر اين هدف به عنوان يك شعار سياسى از ابتداى جنبش تأكيد كردند. امام (قدس سره) با بكارگيرى واژگانى همچون مستضعف و مستكبر عرصه نبرد را اين‌گونه ترسيم كردند كه ميان مستضعفان و مستكبران است. امام (قدس سره) معتقد بودند كه ما به عنوان يك جنبش سياسى آمده‌ايم تا مستضعفان را به كرسى قدرت برسانيم و قدرت را از مستكبران بگيريم و به مستضعفان بسپاريم. و اين هدف يك مبناى دينى و قرآنى دارد كه در قرآن كريم به آن اشاره شده است‌ (وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ)[٢] امام (قدس سره) با احاطه‌اى كه به معارف قرآنى داشتند، اين مطلب، يعنى حمايت از مستضعفان و نبرد و ستيز با مستكبران و تلاش براى قطع دست مستكبران از

[١] . سوره انفال: ٦٢.

[٢] . سور قصص: ٥.