مزارع و مساجد را پر مى‌كنند و مى‌توانند در ايجاد تغيير و تحول سياسى نقش اصلى را ايفا كنند. در گذشته به آن كمتر التفات مى‌شد. غالباً در جنبش‌هاى سياسى سابق سعى مى‌شد با ايجاد تشكيلات سياسى نسبت به واژگونى نظام حكومتى و جايگزينى نظام حكومتى جديد اقدام شود. به عبارت ديگر از طريق فعاليت حزبى و تشكيلاتى، نفوذ در نهادهاى سياسى و نهادهاى قدرت نسبت به تغيير سيستم سياسى اقدام مى‌شد. يعنى از اين بالا اين تغيير صورت مى‌گرفت. اصولًا نظريه‌هاى سياسى چنين گرايشى داشتند. در نهضت مشروطه و همچنين در نهضت ملى شدن صنعت نفت هم اين گرايش بيشتر مورد توجه بود؛ لذا از طريق پارلمان سعى داشتند كه نسبت به ايجاد تحول در نظام سياسى اقدام شود. معتقد بودند كه اگر پارلمان در اختيار حزب سياسى‌اى كه انقلاب را بر عهده دارد قرار بگيرد از اين طريق مى‌توان نسبت به تغيير نظام حكومتى اقدام كرد. امام (قدس سره) كه آمدند نه حزبى تشكيل دادند و نه سعى در نفوذ در نهادهاى قدرت كردند؛ يعنى ايشان حركت سياسى‌شان را از طريق نفوذ ارتش يا پارلمان ايران و يا از طريق نفوذ در شخصيت‌هاى سياسى شروع نكردند؛ بلكه عامه مردم را مورد خطاب خود قرار دادند و آرمان‌هايى كه عامه مردم به آن معتقدند كه عمدتاً آرمان‌هايى اسلامى بود، را شعار خودشان قرار دادند و قدرت مردم را به كمك گرفتند. البته بايد گفت كه اين هم برخاسته از قرآن كريم، ارشادات خداى متعال، رسول اكرم و ائمه هدى (عليهم السلام) بود. آشنايى امام (قدس سره) با لبّ نظريه سياسى اسلامى،