دين هستند و «امام» حافظ و نگهدار دين است. مقام آنان ناشى از همين مسأله است و دين از همه چيز مهم تر است. فضل و برترى بين دو انسان يا به كمال بيشتر است و يا به ثواب بيشتر، ولى در اينجا به معناى مهمتر است. (دقت كنيد كه اشتباه نشود)

از ابتداى خلقت، انبياء (ع) آمدند تا زمانى كه حضرت عيسى بن مريم آمد، عيسى بن مريم (ع) در آن زمان بعنوان آخرين خورشيد تابان جهان معنويت طلوع كرد و تقريبا هشتاد درصد از نور معنويت را با خود آورد، بعد از مدتى آن بزرگوار نيز از زندگانى كره زمين خارج شد. چون ايشان نيز شامل قانون عمومى انسانها است و سرانجام ازاين جهان رفت. او به آسمان رفت يا فوت نمود و بعد از وفاتش خداوند او را بالا برد. به هرحال از زندگانى كره زمين خارج شد و براى مدتى دنيا را تاريكى فرا گرفت.

ممكن است برخى پيامبران كوچك بعد از حضرت عيسى (ع) آمده باشند ولى كم كم دنيا را تاريكى فرا گرفت تا آن هنگام كه علم و عنايت خداوند مقتضى اين شد تا آخرين سفير خود را با كاملترين و بزرگترين كتاب الهى براى بشريت بفرستد، آن موقع بود كه پيغمبر اسلام آمد و اينكه در مدت بيست و سه سال براى هدايت مردم چه زحماتى را متحمل شد، خدا مى داند و آنهائى كه تاريخ زندگانى پيغمبر را مطالعه كرده اند نيز مى دانند كه چه اندازه بر پيغمبراكرم (ص) سخت گذشته است.