زندگى مادى شصت يا هفتاد ساله ما كه محتاج به آب و هوا وتنفس و قوانين فيزيكى (است) نسبت به بدن ما است ولى زندگانى ابدى ما (كه انسان براى فنا خلق نشده بلكه انسان از ابتدا، حادث، ولى در بقاء، ابدى و به ابديت متصل است، چه در بهشت باشد و چه در دوزخ، مخلد است و براى اين زندگانى لايتناهى كه در برزخ و در قيامت است)، دين يك امر سرنوشت ساز است و هيچگاه در روى كره زمين زندگانى انسان بدون دين نبوده است و اولين فرد انسانى كه به دنيا آمده ابوالبشر و پدر انسانهاى فعلى است و طبق بعضى از روايات، مانند حضرت آدم ابوالبشر (ع) يك ميليون ابوالبشر ديگر نيز قبلا آمده اند و در روى كره زمين زندگانى كرده اند و احتمالًا عمر كره زمين به چند ميليارد سال مى رسد در حاليكه شايد عمرآدم ابوالبشرفعلى به ده هزار سال نرسد. اگر مباحث جيالوجى را مد نظر بگيريم (با در نظرداشت احاديثى كه آدم هاى مختلف و يا ابوالبشرها به هر نامى كه بوده مهم نيست در كره زمين آمده اند وزندگانى نموده وبعد رفته اند) مى فهميم تعداد آدم ها با عمر آدم هايى كه از تاريخ فسيلهاى انسانها در اماكن مختلف به دست آمده، مطابقت مى كند.

فردا وقتى كه نور خورشيد از بين برود و حرارت آن نابود گردد و قيامت برپا شود باز هم خلقت ادامه دارد، براى خدا هيچ مشكلى وجود ندارد. او نه اول دارد و نه آخر، البته اينكه گفتم فردا، ممكن است چند ميليون سال باشد و براى ما چند ميليون سال بسيار زياد