اينكه در گودال قتلگاه چه ظلمى بر امام وارد شد و چه اتفاقى افتاد و چه حرف هاى زشتى به امام حسين (ع) گفتند ولى امام همه را تحمل كرد و دشمنان نتوانستند يك ذره از مقام و عظمت امام كم كنند بلكه مقام آنحضرت بالاتر رفت.

امام حسين (ع) نزد خدا و پيغمبر خيلى عزيز است اما دين بالاتر از امام حسين است و او براى حفظ دين بايد همه اين مصائب و رنج را مى پذيرفت. بقاى دين در آن شرايط قربانى مى خواست و امام حسين (ع) بايد فداى دين مى شد.

فلسفه عزادارى‌

اين حديث را هم دانشمندان اهل سنت و هم دانشمندان شيعه از پيغمبر اكرم (ص) روايت كرده اند: «حُسَينُ مِنّى وَ انَا مِن حُسَين: حسين از من است و من از حسينم».

اين حديث رنگارنگ تفسير مى شود ولى من از يك نگاه صحبت مى كنم؛ عزادارى امام حسين عزادارى پيغمبر است. حسين از پيغمبر است و پيغمبر از حسين. احترام امام حسين احترام پيغمبر است، هدف هردو، يك چيز است، هم پيغمبر مسموم و شهيد شد و هم حسين شهيد شد. هردو جان هاى گرامى خود را براى حفظ دين فدا كردند لذا عزادارى حسين عزادارى پيغمبر و گريه كردن براى حسين گريه براى پيغمبر است.