تمام موجودات، هدايت ابتدايى (تكوينى) دارند و بعد از «وجود» موضوع «هدايت» پيش مى آيد، هدايت يعنى جهت دهى كه خدا اين موجودات را بسوى اغراضى كه براى آن آفريده شده اند، جهت دهد «رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌». يك هدايت همين هدايت طبيعى و عام است.

٢ هدايت غريزى، كه مخصوص حيوانات است. خداوند در وجود حيوانات غرايزى قرار داده است كه آنها را بسوى هدف شان هدايت مى كند.

استاد بزرگوار ما، حضرت آيت الله العظمى خويى (رحمة الله عليه) براى ما حكايت مى كرد كه در ايام جوانى، شبى در خانه تنها و در اتاقى در طبقه دوم منزل خواب بودم كه تماس شئ نرمى را با پايم احساس كردم. از خواب بيدار شدم، ديدم كه گُربه اى صورت خود را به كف پايم مى مالد. بلند شدم گربه را بيرون كردم و در را بستم. با خود گفتم اين گربه سربسر من مى گذارد. دوباره به خواب رفتم. مرتبه دوم باز اين كار تكرار شد و ديدم كه گربه بسيار با لطافت و ادب و احترام صورت خود را به كف پايم مى مالد. ترسيدم و دوباره گربه را از اتاق بيرون كردم و در را بستم و خوابيدم كه براى بار سوم اين عمل گُربه تكرار شد. فهميدم كه گربه با من كارى دارد و مرا رها