راه روشن كدام است؟ «فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ»؛ ابتدا از طاغوت شروع مى كند و اين نكته بسيار مهم است يعنى اگر اسلام را به مبارزه با ظلم و ستم ستيزى و براندازى طاغوت تفسير كنيم، مبالغه نكرده ايم.

فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ؛ يعنى هركسى كه به طاغوت تسليم نشد و او را انكار و با او مبارزه فرهنگى كرد و نگذاشت تا شعاع تاريك طاغوت فضا را بگيرد.

قرآن نخست مبارزه با طاغوت و سپس ايمان به خدا را بيان مى كند. با دقت در اين نكته مى بينيد كه مسئله طاغوت ستيزى، ظلم ستيزى، ذلت نكشيدن، بى غيرتى نكردن و سكوت نكردن در مقابل طاغوت از نگاه قرآن و فرهنگ اسلام در چه مرتبه از اهميت قرار گرفته است؟ در مرتبه ايمان به خدا قرار گرفته است. در حاليكه نماز و روزه اين گونه نيستند.

فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‌ اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ‌

قرآن اين دو دسته را از يكديگر جدا مى كند: آنهايى كه به خدا ايمان آوردند؛ سرپرست شان خداست. بلى: سرپرستى مؤمنين برعهده خداوند است: «اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا» اما؛ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا، آنهايى كه از راه فطرت بيرون مى روند و آنانى كه از خط (دين و فطرت انسانى)