چون استثمار و بى عدالتى به اشكال مختلف و استعمار (نه به شكلى قديمى بلكه بشكل جديد و مدرن) وجود دارد و در حق مردم جفا مى شود و زندگانى، زندگانى جنگل است. هر كس كه زور و قدرت دارد بوسيله زور، ديگران را تسخير مى كند.

چرا روزگار بشر به اينجا رسيد كه در قرن بيست يكم با وجود اين علم و كمال، انسانها مانند حيوانات جنگل مشغول استثمار يكديگر هستند؟ دليلش روشن است انسان (منهاى دين) مثل حيوان، بلكه بدتر از حيوان است. قرآن كريم مى فرمايد: «بل هم اضل»؛ انسانهاى بيدين گمراه تر از حيوانات هستند و آنچه قرآن مى فرمايد كاملا محسوس مى باشد؛ چون انسان داراى عقل است و غرايز خود را از راه عقل تطبيق مى كند. (البته حيوانات هم عقل دارند. نه اينكه عقل نداشته باشند اما عقلشان خيلى ضعيف است) انسان غرايز خود را توسط عقل بهتر مى تواند تأمين و تطبيق نمايد، اين غرايز است كه زندگانى انسان را زندگانى جنگل مى سازد. در اين صورت نه علم مفيد است و نه تكنولوژى، بلكه علم و تكنولوژى هم در راه منافع استعمار و استثمار، بخل، حرص و حسد كار مى كند. تكنولوژى در استخدام همين غرايز است. حكومتها هم نمى توانند كارى از پيش ببرند. (البته حكومتها مسئول اول در جوامع بشرى و اسلامى هستند ولى نمى توانند جامعه‌