عاشورا و اهميت دين - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٥ - ظهر عاشورا

اى وارث سرير امامت به پاى خيز

بر كشتگان بى كفن خود نماز كن‌

برخيز، صبح، شام شد اى مير كاروان‌

ما را سوار بر شتر بى جهاز كن‌

يا دست ما بگير از اين شهر پر بلا

بار ديگر روانه به سوى حجاز كن‌

پس با زبان پُرگِله آن بضعة الرسول‌

رودر مدينه كرد كه يا ايها الرسول‌

اين كشته فتاده به هامون حسين توست‌

اين صيددست و پا زده درخون حسين توست‌

اين ماهى طپيده به درياى خون كه است‌

زخم از ستاره بر تنش افزون حسين توست‌

مرغ هوا و ماهى دريا كباب كرد

كاى مونس شكسته دلان حال ما ببين‌

ما را غريب و بى كس و بى آشنا ببين‌