پيغمبر فارغ نبوده و انبياء آمده و مردم را ارشاد كرده اند و سرانجام تمام انبياء (ع) حتى اگر تعدادشان به يك ميليون نفر هم برسد، همه قربانى دين شده اند. در آن حديث متفق عليه و متواتر قطعى كه عده اى از محدثين محترم اهل سنت از پيغمبر اكرم (ص) نقل كرده اند؛ آنحضرت (ص) در طول زندگانى و در دوران نبوتش مكرر در مكرر ذكر كرده است كه: إنى تارك فيكم الثقلين.

اگر «ثِقلَين» باشد يعنى دو چيز سنگين و اگر «ثَقَلَين» باشد يعنى دو چيز نفيس را در بين شما مى گذارم. ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا بعدى ابدا: تا هنگامى كه به اين دو تمسك كنيد، گمراه نمى شويد و آن دو چيز؛ يكى قرآن و ديگرى اهل بيت من است.

اين حديث مضامين مختلف و جملاتى دارد كه من از آنها صحبت نمى كنم و مراد من يك جمله است كه در بعضى از اسانيد آن آمده است: احَدُهُما اكبَرُ مِنَ الآخَر؛ اين دو چيز نفيس را من در بين شما گذاشتم ولى يكى از ديگرى بزرگتر است، يعنى قرآن بزرگتر از عترت و اهل بيت من است. قرآن قانونى است كه براى ميلياردها انسان تا روز قيامت آمده است لذا قرآن فوق نبوت و امامت است.

طبق روايات كافى، در روز قيامت كه قرآن متمثل مى شود از صف انبياء هم بالاتر مى رود. احَدُهُما اكبَرُمِنَ الآخَر.

دليل اينكه ما انبيا (ع) را دوست داريم و به مقام آنان احترام مى گذاريم بدين جهت است كه «پيامبران» آورندگان، مبيّن و مروّج‌