ناديده گرفت ولى از زياده روى در هر بعد، بايد جلوگيرى كرد تا انسجام درستى بين ابعاد وجودى ما برقرار شود كه هر قوه به مقدار نياز طبيعى و معقول خود اسباع شود.

خلاصه كلام:

جهان بينى فرد در ترقى و تنزل و كمال و نقص او نقش كليدى را دارد، اگر كسى بپندارد كه جهان بى‌هدف و روى تصادف صرف به وجود آمده و عمر انسان همين عمر زمينى اوست و راه به جهان بالاتر ندارد، خواهى نخواهى نه زير بار پرمشقت تربيت مى‌رود و نه به فكر تكامل همه جانبه خود مى‌افتد، و نه به مقام انسانيت خود متوجه مى‌گردد، و نه به انديشه روح و تمايلات عالى انسانى خويش مى‌افتد بلكه در حلقه زندگانى حيوانى (الْحَياةِ الدُّنْيا) اسير مى‌ماند. ولى اگر دنيا را داراى نظم و ارتباط و هدفمند دريابد كه همه چيز آن داراى حساب و اندازه‌گيرى است و انسان را جانشين خدا در روى زمين و مأمور به تكامل دانست و قبول كرد كه آدمى موجود فانى شدنى نيست و پس از مفارقت روح از بدن (مردن) به جهان بالاتر مى‌رود و به اساس كيفيت اعتقادى و اخلاقى و عملى داراى ابعاد وسيع‌تر وجودى مى‌گردد و به اساس مكافات و مجازات عادلانه (ولو روى اصل تجسم عمل كه فلاسفه مى‌گويند و يا قانون تبدل انرژى به ماده كه در ساينس از آن گفتگو مى‌شود) زندگانى ابدى مى‌يابد، قهرا به سراغ زندگانى عالى‌ الحياة الطيبه‌) مى‌رود و طرز