مؤذن، دو بار شهادت بر وحدانیتِ خدا را بر زبان می‌آورد. در مقابل این شهادت، دو بار، فراخوان سوی نماز را بانگ می‌زند و اعلام می‌دارد که شهادت به توحید کفایت نمی‌کند مگر از راه عبادت و طاعت خدا.

پس از اقرار به توحید، دو بار شهادت بر رسالت را بانگ می‌زند. در برابر این شهادت، دو بار حیعله دوم قرار دارد که مسلمانان را به لزوم پیروی از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرامی‌خواند؛ چرا که «فلاح» اسم جنس است و شامل نماز، جهاد، امر به معروف و نهی از منکر، زکات و می‌شود.

بر اساسِ تعالیم قرآنی، کسی اهل فلاح (رستگاری) است که به توحید تن دهد، زکات بپردازد، در نماز خشوع ورزد، به اوامر پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم گردن نهد، دستوراتِ شریعت را با جان و دل بپذیرد و در حلال و حرام‌ها و احکام دین، پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را بپیرود.[١٢٦]

از امام صادق ١ روایت شده که فرمود:

چون پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم به آسمان بالا برده شد و وقتِ نماز فرا رسید،

[١٢٦]. بنگرید به، سوره اعلی آیه ١٤؛ سوره مؤمنون آیه ١ ـ ٢؛ سوره نور، آیه ٥١؛ سوره بقره آیه ٤ ـ ٥؛ سوره اعراف آیه ١٥٧.