بعضی از این شعائر در قرآن منصوص‌اند مثل «بُدن»[٩٧] حیوان نشان دار شده برای قربانی و «صفا و مروه»[٩٨] و «مَشْعر»[٩٩] و بعضی دیگر همچون قواعد کلی در قرآن و احادیث موجود می‌باشد مانند: حُبّ و بُغض (دوستی و دشمنی) برای خدا.

یکی از این موارد، شهادت بر ولایت علی علیه‌السلام است؛ مصداقی برای این سخن امام صادق ١ که فرمود: «رَحِمَ اللهُ مَن أَحْیَی أَمْرَنا»؛[١٠٠] خدا رحمت کند کسی را که امر ولایت و امامت ما را زنده سازد.

[٩٧]. وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُمْ مِنْ شَعَائِرِ الله (حج، آیه ٣٦)؛ شتران نشان‌دار شده برای قربانی را، برای شما از شعائر خدا قرار دادیم.

[٩٨]. إِنَّ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ الله (بقره، آیه ١٩٨)؛ صفا و مروه، از شعائر خداست.

[٩٩]. فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ (بقره، آیه ١٩٨)؛ خدا را در مشعر الحرام به یاد آورید.

[١٠٠]. قرب الإسناد: ص ٣٦، حدیث ١١٧؛ اختصاص مفید: ص ٢٩؛ امالی طوسی: ص ١٣٥، حدیث ٢١٨.