بانگ ولایت در اذان - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٢٣
راه نجات احتیاط است و در هر حالی احتیاط، پسندیده میباشد.
شیخ عبد النبی عراقی به این قول اشاره دارد.[٢٢]
٥. طبق مبنایی که میگوید سخن گفتن در میان اذان، روا نیست، این شهادت، مصداقِ کلام ـ در میان فصول اذان ـ به شمار میآید، پس کراهت دارد.
فیض کاشانی، به این قول گرایش دارد.[٢٣]
٦. بانگ شهادت به ولایت، در اذان رجحان دارد؛ زیرا شعار شیعه گشته است.
آیة الله حکیم[٢٤] و آیة الله خویی[٢٥] و دیگران[٢٦] قائل به این قول اند.
٧. آوردن این شهادت ـ در اذان ـ حرام میباشد؛ چرا که بیانی از معصوم ١ در این زمینه نرسیده است. از این رو، بانگ به آن، بدعت به شمار میآید و نسبت دادنِ چیزی به شریعت است که در آن نیست.
[٢٢]. الهدایة في کون الشهادة بالولایة جزء کسائر الأجزاء: ص ١٠.
[٢٣]. مفاتیح الشرایع: ج ١ ص ١١٨، مفتاح ٣٥؛ (نیز بنگرید حاشیة المدارک: ج ٢ ص ٤١٠ چاپ مؤسسه آل البیت ٤).
[٢٤]. مستمسک العروه الوثقی: ج ٥ ص ٥٥٤.
[٢٥]. بنگرید به کتاب الصلاة: ج ٢ ص ٢٨٧؛ مستند العروة الوثقی: ج ١٣ ص ٢٥٩ ـ ٢٦٠.
[٢٦]. مانند سید مهدی صدر کاظمی در بغیة المقلدین: ص ٥٢ و شیخ محمد رضا آل یاسین در حاشیهاش بر رساله صدر کاظمی: ص ٣٥.