قریش، چنان دچار خودبینی و تکبر بود که نمی‌توانست بلند آوازه شدن پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را برتابد. بانگ شهادت بر رسالت آن حضرت، در کنار شهادت به توحید، برای آنان بس گران به نظر می‌آمد و آشکارا ابراز داشتند تا خاندان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را ریشه کن نسازند و دودمان آن حضرت را برنیندازند، از پای ننشینند و آرام و قرار نیابند.

دین جز به امامت علی و فرزندانش به کمال نمی‌رسد و نعمت جز به آن‌ها تمام نمی‌شود. آیات و احادیث بر این مطلب دلالت دارند؛ آیه تطهیر، آیه ولایت إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللهُ، آیه مباهله، سوره دهر، و ده‌ها آیه و حدیث ـ اگر نگوییم صدها آیه و حدیث ـ به پذیرش ولایتِ ائمه ٤ رهنمون‌اند و اعتقاد به آن بر هر مسلمانی واجب می‌باشد؛ زیرا نماز کامل و پذیرفتنی جز با ولایت آن‌ها فراهم نمی‌آید.

عبارت «حيَّ علی خیر العمل» دلالت دارد بر اینکه امامت جزء اذان است؛ زیرا روایات فراوانی از سوی شیعه دوازده امامی و زیدیه و اسماعیلیه در این زمینه رسیده است، و در کتاب‌های اهل سنّت نیز وجود دارد، و بزرگان صحابه به آن اذان داده‌اند، و از امام مالک