هرکه به یکتایی‌ام شهادت ندهد یا به یگانگی‌ام اقرار کند ولی شهادت ندهد که محمد، بنده و فرستاده من است یا این را نیز معترف باشد، لیکن شهادت ندهد که امامان از نسلِ او حجت‌های من هستند، نعمتم را انکار کرده و عظمتم را ناچیز انگاشته و به آیاتم کفر ورزیده است.[٦٨]

* در روایت فضل بن شاذان، از امام رضا ١ تأکید شده است که اذان، دعوت به ایمان است؛ چرا که امام ١ می‌فرماید:

ويكون المؤذِّن بذلك داعياً إلى عبادة الخالق، مُرَغِّباً فيها، مُقِرّاً بالتّوحيد، مُجاهراً بالإيمان، مُعْلِناً بالإسلام؛ [٦٩]

مؤذِّن با اذان، به عبادتِ خالق فرامی‌خواند، رغبت در آن را برمی‌انگیزد، به توحید اقرار می‌کند، ایمان را آشکار می‌سازد، اسلام را اعلام می‌دارد

از جمله احتمالات، در این روایت، این است که امام ١ با واژه

[٦٨]. کمال الدین: ص ٢٥٨، باب ٢٤، حدیث ٣؛ کفایة الأثر: ص ١٤٤.

[٦٩]. عيون أخبار الرضا: ج ٢ ص ١٠٣، باب٣٤، حديث ١.