با توجه به تعالیم قرآنی و آموزه‌های حدیثی فراوان،[٢] تقریر امام ١ سیره علما و امت، شواهد و قرائن بسیار، تبیینِ «حَیَّ علی خیر العمل» شعاریتِ شهادت سوم، راهکارهای فقهی[٣] و می‌توان اقوالی را در این زمینه، مطرح ساخت که از جواز و استحباب می‌گذرد و تا مرزِ وجوب و جزئیت، پیش می‌رود.

[٢]. از آیات قرآنی که ارتباط امامت را با نبوت و توحید بیان می‌دارد، آیات زیر است:

«از خدا و رسول اطاعت کنید و از صاحبان امر خودتان» (سوره نساء، آیه ٥٩).

«سرپرستِ شما خدا و رسول اوست، و آن اهل ایمانی که نماز را به پا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌پردازند.

و هر که ولایت خدا و رسول و اهل ایمان را بپذیرد، [در حزب خدا درمی‌آید] به راستی که حزب خدا ظفرمند است» (سوره مائده، آیه ٥٥ ـ ٥٨).

همچنین آموزه‌های حدیثی فراوان دیگر که خواهد آمد.

[٣]. این ادله ـ با شرح و بیان ـ در کتاب «أشهد أنّ علیاً ولي الله در اذان» اثر مؤلف آمده است.