اگر شخص، این عبارت را به عنوان سخنی که جزو عباراتِ اذان نیست، بر زبان آورد، این کار جایز می‌باشد و شهادت بر آن، صحیح است و اگر هم نگوید، اشکالی ندارد.[٨٧]

* شیخ طوسی (م٤٦٠هـ) از اَخبار شاذ (و نادری) سخن می‌گوید که حاکی از بانگ شهادت به ولایت در اذان است، لیکن می‌گوید: این شهادت، از فضیلت اذان نیست و از فصولِ کامل آن به شمار نمی‌رود.[٨٨]

* ابن برّاج (م٤٨١هـ) در کتاب المهذّب می‌نگارد:

کسی که اذان و اقامه می‌دهد، هنگام ذکر «حَیّ علی خیر العمل» مستحب است پیش خود (آهسته) دو بار بگوید: «آل محمّد خیر البریّة»؛ آل محمد ٤، بهترین خلق‌اند.[٨٩]

وی، نخستین کسی است که از جواز شهادت به ولایت در اذان، به استحبابِ آن، روی می‌آورد و آن را به عدد (دو بار) مُقیّد

[٨٧]. رسائل سید مرتضی: ج ١ ص ٢٧٩، مسئله ١٥.

[٨٨] . المبسوط: ج ١ ص ٩٩.

[٨٩] . المهذّب: ص ٩٠.