آیات بسیار، به ویژه آیه تبلیغ و آیه ولایت و احادیث فراوان و مجموعه‌ای از شواهد و قراین ـ که یکدیگر را تأکید و تأیید می‌کنند ـ برخی از علما را بر آن داشته است که شهادت به ولایت را در اذان «جزء مستحب» بشمارند و حتی بعضی تا حد «جزء واجب» پیش روند و فتوا دهند.

این سیره، نسل اندر نسل، ادامه داشته است.

* از فقهای قدیم و سترگ شیعه شیخ مفید (م٤١٣هـ) است. در زمانِ وی، در شام[٨٣] و بغداد[٨٤] و مصر[٨٥] و یمامه[٨٦] ، شهادت به ولایت در اذان می‌آمد، و شیخ مفید با سکوت خود، مُهر تأیید بر آن نهاد.

* گروهی از شیعیان از سید مرتضی (م٤٣٦هـ) پرسیدند: آیا بعد از بانگِ «حَیَّ علی خیر العمل» در اذان، آوردنِ «محمدٌ و عليٌ خیر

[٨٣]. بنگرید به، بغیة الطلب في تاریخ حلب: ج ٦ ص ٢٧٠٢.

[٨٤]. نشوار المحاضرة تنوخی: ج ٢ ص ١٣٢ به نقل از ابو الفرج اصفهانی (م٣٥٦هـ).

[٨٥]. المواعظ والاعتبار (= خطط المقریزی): ج ٢ ص ٢٧١ ـ ٢٧٢، ص ٣٤٠؛ وفیات الأعیان: ج ١ ص ٣٧٥، ترجمه ١٤٥؛ اخبار بني عبید: ص ٨٥.

[٨٦]. سفرنامه ناصرخسرو: ص ١٤٢.