دیدگاه معصوم ١ از قول و فعل و تقریر او به دست می‌آید؛ قول معصوم ١ همان حدیث اوست که به کار استنباط احکام می‌آید، و فعل معصوم ١ (که دلالت صامتی دارد) نشانه مباح بودنِ آن کار است و ترکِ وی، حکایتگر آن است که آن فعل، واجب نمی‌باشد.

سکوت معصوم ١ در برابر فعلی‌که دیگران انجام می‌دهند، به معنای امضای‌کار آنهاست؛ چراکه معصوم ١ دربرابرآنچه برخلافِ شریعت است، ساکت نمی‌ماند و از آنجاکه امانت‌دار تعالیم نبوت است و پاسدار و امین دین به شمار می‌رود، نمی‌تواند از رفتار و عملکردی که خواست خدای بزرگ را نادیده انگارد، چشم پوشد و در برابر آن، بی‌تفاوت بماند.

امام ١ حجتِ خدا در روی زمین است و عملکرد او به احکام دین اعتبار می‌بخشد. در زمان غیبت، امام ١ می‌تواند احکام دین را به وسیله نایبان خویش (یعنی فقها که امنای دین بر حلال و حرام الهی‌اند) و بندگان صالح و دیگر طُرُق صحیح، به مردم برساند و این گونه کسان، همواره در گیتی هستند تا نارواها و پلشتی‌ها را از چهره دین بزدایند و اجازه ندهند تحریف‌ها و زیاده و کم‌ها در دین راه یابد و آن را از معارفِ ناب تهی سازد و مردم را به بیراهه کشاند.

از امام ١ روایت شده که فرمود: