این حقیقت را امام باقر ١ در ضمن مثالی برای حُمران بن اَعْـیَن روشن می‌سازد که مضمون آن چنین است: کسی که به مسجد الحرام داخل شود، وارد کعبه نشده است، اما کسی که به کعبه درآید به مسجد الحرام درمی‌آید؛ چرا که راه ورود به کعبه از مسجد الحرام می‌گذرد.

همین طور، کسی که اسلام آورد در ساحت ایمان درنمی‌آید، بلکه از کفر سوی ایمان رهسپار است.[٧١]

نیز از فُضیل بن یَسار روایت شده که امام صادق ١ فرمود: ایمان در اسلام مشارکت دارد واسلام، در ایمان شرکت ندارد.[٧٢]

بنابراین، ندا به حیعله سوم، ندای مؤمنانی است که به ولایت علی علیه‌السلام معتقدند و از همین رهگذر، می‌توان به رجحان شهادت سوم در اذان قائل شد؛ چرا که ایمان بر محوریت ولایت می‌چرخد به خلاف اسلام، که تنها بر مدار شهادتین دور می‌زند.

از این روست که شیخ محمد حسن نجفی در جواهر الکلام می‌نگارد:

اگر اتفاق اصحاب [بر عدم جزئیت] نبود امکان

[٧١]. الکافی: ج ٢ ص ٢٧، حدیث ٥.

[٧٢]. همان، ص٢٦، حدیث ٣.