از این رو، امامان ٤ این افتخار را می‌ستودند، و آن را پاسخی کوبنده بر دشمنان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و دشمنانشان قرار می‌دادند؛ آنان که می‌خواستند این آوازه را تحریف کنند و آن را به مرتبه خواب و پیشنهاد بعضی از صحابه، تنزل دهند، و بر آن بودند نور خدا را ـ که خاموش نشدنی است و خدا درخشش آن را به کمال می‌رساند ـ خاموش سازند.

یُرِیدُ الجاحِدُون لِیُطْفِؤُوه وَیَــأْبَی اللهُ إلّا أَنْ یُــتِمَّهُ

منکران قصد دارند نور خدا را خاموش سازند، و خدا جز به کمال رساندن نورش را برنمی‌تابد.

خدای بزرگ، یاد و نام محمّد و خاندانش ٤ را با آیه تطهیر، مودت، مباهله، سوره دهر، برائت و دیگر سوره‌ها و آیات فراوان بلند ساخت.

با تدبّر در سوره الضُحی می‌توان دریافت که نزول آن در ستایش پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم است و خدا سه چیز را که با نبوّت آن حضرت پیوند دارد، در آن می‌آورد که یکی از آن‌ها چنین است: وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى ؛ و به زودی پروردگارت عطایی به تو می‌دهد که خشنود می‌شوی.

در سوره انشراح پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را به سه چیز شرافت داد و مفتخر کرد: