در کتاب «حي علی خیر العمل الشرعیة والشعاریة» که با عنوان «پژوهشی درباره اذان» به فارسی برگردانده شده است، ثابت کرده‌ایم که تشریع اذان ـ با این وصف که فعل تعبّدی است ـ آسمانی و از جهان بالا و والاست، نه آنکه زمینی و ناشی از خواب باشد، و همین نظر با قانون‌گذاری الهی هماهنگی کامل دارد، و نیز با اعتقاد به نبوّت و وحی ـ که واسطه تشریع بین خدا و خلق است ـ سازگار می‌افتد.

اما این قول که اذان بر اساسِ تعبیر خوابی بود که شخصی دید و به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم خبر داد، انگاره بعضی از اهل سنّت بود، و بعدها میان آنان به صورت قول مشهور درآمد.