بدعت دانستنِ این شعار اصیلِ مذهب، ادعایی بس بزرگ است و دلیل صریح و روشن می‌طلبد؛ چرا که نفی هر چیزی همانند اثبات آن، نیازمند دلیل است، خدای بزرگ می‌فرماید: قُلْ آللَّـهُ أَذِنَ لَـكُمْ أَمْ عَلَى اللَّـهِ تَـفْتَرُونَ ؛[٣٣] بگو: آیا خدا اجازه‌تان داد یا بر خدا تهمت می‌زنید؟!

آن که به حرمت قائل است باید قطعی و یقینی نشان دهد که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم یا ائمه ٤ آن را در اذان بانگ نزدند یا دلیل بیاورد که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم یا ائمه ٤ از آن نهی فرمودند، در حالی که امر به عکس است؛ زیرا ادله فراوانی از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و ائمه ٤ بر محبوبیت شهادت به ولایت در اذان و دیگر جاها هست، لیکن وجود شرائط تقیه‌ای (که به آنان اجازه نداد این شهادت را آشکارا بر زبان آورند) اخبار شاذی را در اذان پدید آورد که به آن‌ها عمل نمی‌شود، و

[٣٣]. سوره یونس (١٠) آیه ٥٩.